یه تجربه ی ویروسی هست (البته ممکنه که باکتری ها یا آدم ها هم تجربه ش کنن) که می گه: "زن جماعت رو هیج جوره نمیشه شناخت."

یه جایی دوست عزیزم(!) اورینا فالاچی توی جنس ضعیف گفته که نوشتن مطلب درباره ی شناخت زنها کار مسخره ایه، چون زن ها از یه نژاد دیگه نیستن یا از مریخ نیومدن که جداگانه بررسی بشن. اما من دلم خواست که از تجربه ی خودم دفاع کنم و آخرش هم تئوری ویروسی خودمو ارائه بدم!

گاهی فکر می کنم که اکثر اوقات یک آدم مونث، در درونش اون چیزی نیست که ما می بینیم. نمی خوام مثه فمنیست ها حرف بزنم و بگم که مردا دارن ظلم می کنن. اما واقعا رفتار اونا تاثیر می ذاره روی اینکه زن ها چیکار کنن. توی جامعه زن ها جنس ضعیف تر به حساب میان، آسیب پذیری بیشتری دارن و از نظر حقوقی، جسمی و یکسری چیزای دیگه توانایی کمتری دارن. من به عنوان یه زیست شناس(!) به حرف داروین درباره ی تکامل براساس سازش با محیط اعتقاد دارم! زن ها قدرت سازگاری بالایی دارن، یه جور انعطاف پذیری خاص که براشون مثه یه سلاحه، یه جور گلوله ی نامرئی که بهشون این قدرت رو میده که تو رفتارشون با مردا برنده باشن، با زبان سرشونو شیره بمالند، با چشم و ابرو اومدن تمام وجودشونو به لرزه بندازن یا حتی ساعت ها با یه لبخند ساده فکر مردا رو اشغال نگه دارند و ...

من میگم زن ها از اول این نبودن!! ازشون خواسته شده که این بشن! براشون لازم بوده که این بشن!

من ِ مونث در برخورد با همکارم اونقدر محترم و متشخص میشم که طرف احساس می کنه برای مرام گذاشتن هم که شده، باید نصف پروژه ی منو داوطلبانه به دوش بگیره(چون من تو خونه بچه م رو گاز مونده و چاره ی دیگه ای ندارم). یا وقتی کنار پارتنر محترم قرار می گیرم، اونقدر بالا می برمش که طرف احساس پادشاهی ـ همون چیزی که آرزوشه! ـ بهش دست بده (چون من حمایت بعدی این پادشاه از خودمو نیاز دارم!). یا در کنار پدر بزرگوارم اونقدر خدمتگذار میشم که لقب هووی مادر می گیرم، من حتی به عموی طفل معصوم(!) م هم رحم نمی کنم، چون می دونم همیشه آرزوی دختر دار شدن داشته، وقتی بهش میرسم شروع می کنم به انواع زبون ریختن و ملوس شدن، همکلاسی من گمان می کنه که من علاوه بر خوش خط بودن(!) بسیار مهربان، بخشنده، دلسوز، نازنین، دوست داشتنی و ... هم هستم! حتی سوپری محل هم...

من يه دختر هستم. من در طول زندگيم خيلي جاها انعطاف به خرج ميدم، مجبورم فيلم بازي كنم تا اوني باشم كه لازمه.. من هيچ وقت خود ِ خودم نيستم. من حتي اگه از آرايش كردن متنفر باشم، براي همسرم مجبورا" صورتم رو با هزار جور سياه و سفيد و قرمز و صورتي كثيف(!) مي كنم، من حتي اگه موي فر دوست داشته باشم، به خاطر اينكه پدرم ميگه با موي صاف مرتب تر و قشنگ ترم، سشوار مي كشم، من به خاطر رئيس شركتم رنگ مانتومو عوض مي كنم، بعلاوه ي مدل حرف زدنم با مراجع، ...

ادامه دارد...